In deze serie onderzoek en betwist ik de perceptie van schoonheid.

Oordelen worden snel gemaakt en zijn misschien zelfs onvermijdelijk. Is het überhaupt mogelijk om oordeel-loos te kijken? Zijn onze inprentingen niet zo diep geworteld dat we moeite hebben om zonder specifieke gedachten een ander mens te aanschouwen?

Laten televisie, sociale media, magazines wel een weerspiegeling zien van de diversiteit van de mensheid? In hoeverre zijn we geïndoctrineerd met ideeën over hoe ware schoonheid eruit hoort te zien?

Met deze portretten bied ik een spiegel aan. Een spiegel die je uitdaagt om je gedachten te bevragen en schoonheid te (her) definiëren. Het is geen harde spiegel. Het is een zachte uitnodiging. 

Door te kiezen voor een eenvoudige compositie en belichting geef ik ruimte om het thema te laten spreken. Het is voor mij belangrijk dat de mens die geportretteerd wordt als eerste gezien wordt, de facial difference pas daarna.

De geportretteerden, of in het geval van jonge kinderen hun ouder, schreven een tekst over zichzelf en hun uiterlijk. Het zijn verhalen van het hart. Verhalen die raken en ontroeren.

De opzet van deze serie is eenvoudig van aard. De diepte zit in de overdracht en de innerlijke processen die dat teweeg brengt.

De persoonlijke teksten van de deelnemers lees je in het projectboek.